ترسیدم گم بشه و سالها بعد وقتی عروسک ها ی یادگاریشو رو کاناپه تو اتاق نشیمن خونم چیدم و یکیشون تو بغلمه...وقتی دارم فکر میکنم که ایا تو یه کشور دیگه خوشبخته؟اخر اسم بچشو "وانیا" گذاشته؟ صدای جیغ بچه هام از جا بپرونتم و دلم بگیره که دیگه حتی وقت نمیکنم بهش فکر کنم

 و شاید اون هم....

چم شد یه هویی که وقتی گفت میخواد بره یاد ۳  سال پیش افتادم تو چایخونه ی ناژوون. وقتی که دستامونو با تیغ بریدیم و خونمونو گذاشتیم رو هم که یعنی تا همیشه دوست. یعنی اگه جاییت درد گرفت منم دردم میاد.اگه گریه کردم توام گریت میگیره.

فکر کردم تو یه کشور دیگه هم هنوز یادشه خون من تو دستشه؟یا  شایدتو پاش... یا قلبش...

الان بعداز ۲ روز که نمیفهمیدم چرا بغض دارم گریم گرفت و از دست اینی که تو گلوم بود راحتم کرد.... فقط یه چیزی میخوام.

اینکه  هیچوقت یادش نره یکی اینجا هست که دوسش داره...