از اون سفرهایی که حتی وقتی هزار سال دیگه یادش میافتی شیرینی و خوشیش میره زیر دندونت

پیش دوستای قدیمی مامان بابا بودیم یه جمع خودمونی و راحت.یه جمع که اونقدر صمیمی بود که حس میکردی تو از اونایی و اونا از تو .یه جمعی که حالا تو این دنیای شلوغ و ماشینی مثل واحه و رویا میمونه

این چند روز تو یه خونه ای بودیم پر از فکرهای لطیف و صدای تار و ستار...

هر چند اسمون تهران مثل همیشه و حتی شاید بدتر  از همیشه پر از دوده بود اما انگار حتی از زیر سقف این خونه میشد ستاره ها رو دید و روشنیشونو حس کرد

خوب بود...خیلی خوب. و حالا که برگشتم حس میکنم باید هزار بار بگم خدایا شکرت و ۲ رکت نماز شکر بخونم که هنوز هستند اونایی بشه به بودنشون دلخوش بود...