اینجا یه  بهار هست که از ۲۳ شهریوراز خونه دوره. که دلش داره پر میزنه واسه رنگ ابی و فیروزه ای اتاقش. واسه بالشت نرمش.واسه صدای استاد شجریان که میپیچید تو خونه. اون هنوز عاشق صدای مرضیست. وعاشق کیک درست کردن. و اینجا هیچی نداره.

اینجایه بهار هست که دلش واسه شیر کاکائو خوردن تو لیوان مشکی و گندش و لاک پشت کوچولوش تنگ شده.که دوستاش انگار محبتو ازش دریغ کردن. چرا هرکی بهم گفت خوابگاه و دوری از خونه سخته گفتم تجربه کردم خوب بوده؟ پس چرا خوب نیست؟ پس چرا اروم نیستم. تا میخوام حرف بزنم میگن چرا داد میزن. ساکت میشم. جمع میشم تو خودم .  هر  روز مچاله تر از قبل....(یاد قسمت پانتومیم فیلم حنا مخملباف میافم که چسب میزدن رو دهنش)

دیشب خواب دیدیم مردم! روحم اما همه چیز رو میدید.همهی گریه هارو. تو جیب من مرده یه وصیت نامه بود. توش یه نامه بود واسه ی اونی که همیشه دوسش داشتم. شاید توش نوشته بودم حتی الانم دوسش دارم. بعد نوشته  بودم منو پیش فرهاد خاک کنید!!(ببخشید اقا فرهاد که تو خواب کشتمت!).  تو خواب ترسیدم...خیلی...صبح که پاشدم تب خال زده بودم و بازم کسی نفهمید چمه....